No poems no fancy words I just want the world to know that

I LOVE YOU my

Princess with all my heart.

Happy Valentine's Day

روزوالنتاین

در سده سوم میلادی در روم باستان فرمانروایی بوده‌است بنام کلاودیوس دوم (Claudius II). کلودیوس عقیده داشت مردان مجرد نسبت به آنانی که همسر و فرزند دارند سربازان جنگجوتر و بهتری هستند. از این رو ازدواج را برای سربازان امپراتوری روم قدغن می‌کند. کلاودیوس به قدری بی‌رحم وفرمانش به اندازه‌ای قاطع بود که هیچ کس جرات کمک به ازدواج سربازان را نداشت. (شایان ذکر است که در آن هنگام هنوز امپراتوری روم، به آیین مسیحیت نگرویده بود و این امر تقریباً ۴۰ سال پس از دوران کلاودیوس دوم یعنی در دوران کنستانتین اول، موسوم به کنستانتین کبیر صورت گرفت). اما کشیشی به نام والنتاین (والنتیوس)، مخفیانه عقد سربازان رومی را با دختران محبوبشان جاری می‌کرد. هنگامی که کلاودیوس این امر را دریافت، والنتین را دستگیر و زندانی کرد. کلاودیوس به منظور منصرف ساختن والنتاین از باور خویش، به زندان و به استقبال وی شتافت و او را مورد محبت فراوان قرار داد. این در حالی بود که والنتاین نیز به گونه‌ای متقابل کوشید تا کلاودیوس را به آیین مسیحیت فراخواند؛ امری که موجبات خشم امپراتور روم را فراهم ساخت و حکم به اعدام وی داد. هنگامی که والنتاین در زندان به سر می‌برد، یکی از زندانبانان دختری نابینا داشت که به زندان می‌آمد به تفصیل با وَلِنتَین سخن می‌گفت و درست پیش از آن که والنتاین به اعدام محکوم گردد، برای آن دختر نابینا کارتی فرستاد که بر روی آن نگاشته بود: ««از طرف والنتاین ِ تو» (From Your Valentine)» امضاء کرده‌است، اصطلاحی که تا به امروز مورد استفاده قرار گرفته و به وفور بر روی کارتهای والنتاین مشاهده می‌شود.پس سوال خلق میشود چه در دین مسحیت و یا اسلام و دینهای دیگر و یا غیر دین عشق امروز معنای واقعی دارد

در بین جنگل نزیک دریا

با هم بنشینیم تنهای تنها

  لبخند

 لبخند زدی، لبت، سَبدی گل بغل گرفت

 زنبورعشق ازلب قندت عسل گرفت

دستت به آب بردی و دریا ز هوش رفت

 عکس رویت ازانطرف ماه و زحل گرفت

اصلی ترین ستاره ی شبتاب روی توست

 گرکهکشان گرفت همه اش بدل گرفت

خورشید نوشت برلبت تفسیر عشق را

 عالم به لِست عشق خود، نامت اول گرفت

طرز نگاه تو دیگرجرم است بعد ازین

 این نو اراده ، قانون بین الملل گرفت

 دریک نگاه ، ابرویت دستش دراز کرد

 تیرو کمان به خاطر جنگ و جَدَل گرفت

لبهات پر ازشکوفه ای باغ ترانه هاست

 نامت، همه به سرخط ِ شعر و غزل گرفت

مرد دلش گرفت، طاقت نياورد، به گل فروشي برگشت، دسته گل را گرفت و 200 مايل رانندگي کرد تا خودش دسته گل را به مادرش بدهد.

سلطان قلب مادر

ای خدا Hard دلم Format مکن

Field من را خالی از برکت مکن

Option غم را خدایا On مکن

File اشکم را خدایا Run مکن

Delete کن شاخه های غصه را

سردی و افسردگی را ، هر سه را

Jumper شادی بیا تا Set کنیم

سیستم اندوه را Reset کنیم

نام تو Password درهای بهشت

آدرس Email سایت سرنوشت

تا نیفتد Bug در اندیشه مان

تا که ویروسی نگردد ریشه مان

ای خدا از بهر ما ایمن فرست

بهر دل های پرآتش Fan فرست

ای خدا حرف دلم با کی زنم

Help می خواهم که F1 می زنم

آهسته ورق بزن ای دوست

به خدا هر گلامش یادگاری اوست

دوستی اتفاق است..جدایی رسم طبیعت است

طبیعت زیباست .نه به اندازه زیبایی حقیقت

حقیقت تلخ است.نه به تلخی جدایی

جدایی تلخ است .نه به تلخی تنهایی

بخود گفتم بس از چندی فراموشت کنم کردم

به اندوه وجدایی ها هم اغوشت کنم کردم

اگر میخواستی رسوا کنی مارا در عالم

اگر میخواستم چون شعلهخاموشت کنم کردم

بس از ان ارزو مندی/که در بی داشت نا امیدی

دلم میخواست در مرگم سیه بوشت کنم کردم

مرا در عشق تو درمان/ندارد جز فراموشی

دلم میخواست هم این را فراموشت کنم کردم

روزی صدای محزون عشق را از اعماق قلبم شنیدم

و شیرینترین لحظات زندگی ام را در کعبه حقیر عشقم حس کردم

و کوله بار خستگی ام را به دست فراموشی سبردم

و با یک زنجیر محبت عشق را با صداقت اشتی دادم

که تا بتوانم عاشقانه بگویم

تا وقتي قلب عريان كسي را نديدي بدن عريانت را نشانش نده!

 هيچ گاه چشمانت را براي کسي که معني نگاهت را نمي فهمد  گريان مکن.

 قلبت را خالي نگه دار

اگر هم يه روزي خواستي كسي را در قلبت  جاي دهي

سعي كن كه فقط يك نفر باشد.

 به او بگو كه تو را بيش تر از خودم وكمتر از خدا دوست دارم

. زیرا  كه به خدا اعتقاد دارم وبه تو نیاز دارم.

تمام لحظه ها یادت به ذهنم شور می زند          

به شام تار تنهایی نگاهت نور می ریزد

به من سر می زنی هر شب نرم و لطیف و رویایی 

تو را حس می کنم ای جان تو در هر گوشه پیدایی

تو باید خدا باشی که پاک و بی ریا هستی

تو آن شهزاده ی عشقی که در افسانه ها هستی

مرا با خود ببر ای دل ببر تا لحظه های دور

ببر تا لحظه های آبی ببر تا سرزمین دور

دوستت دارم

 دوستت دارم دوستت دارم

بيش تر از معناي واقعي كلمه دوست داشتن!

دوستت دارم همچو طلوع خورشيد در سحر گاه عشق!

دوستت دارم باتمام وجودم، با احساس پر از محبت 

دوستت دارم بيش تر از آن چه تصور مي كني!

نمي دونم ...

خانه ام وقتی که می آیی تمامش مال تو

هر چه دارم غیرتنهایی تمامش مال تو

ضرب آهنگ غزلهایم صدای پای تو

این صدای پای رویایی تمامش مال تو

عشق من عشق زمینی نیست باور کن عزیز

عشق من عشق اهورایی تمامش مال تو

زیباترین سخنی که شنیدم سکوت دوست داشتنی تو بود 

زیباترین احساساتم گفتن دوست داشتن تو بود 

زیباترین انتظار زندگیم حسرت دیدار تو بود 

زیباترین لحظه زندگیم لحظه با تو بودن بود 

زیباترین هدیه عمرم محبت تو بود 

زیباترین تنهاییم گریه برای تو بود 

زیباترین اعترافم عشق تو بود

هيچكس لياقت اشكهاي تو را ندارد و كسي كه چنين ارزشي دارد باعث اشك ريختن تو نمي شود

 اگر كسي تو را آنطوركه ميخواهي دوست ندارد به اين معني نيست

 كه تو را با تمام وجودش دوست ندارد دوست واقعي كسي است

 كه دستهاي تورابگيردولي قلب تورالمس كند

 بدترين شكل دلتنگي براي كسي آن است كه در كنار او باشي

و بداني كه هرگزبه اونخواهي رسيد

بشنو صدایم را   وقتی که از کرانه های ناپیدا صدایت می کنم و نامت را می خوانم

بشنو صدایم را   وقتی که در تنهایی مبهم پس کوچه های زندگی فریاد می زنم

بشنو صدایم را   تا شاید پاسخی باشد بر زمزمه های تنهایی قلبم

بشنو صدایم را   و مرا دریاب که در ثانیه های پرابهام زندگی دچار تردیدم

پرسید : به خاطر کی زنده هستی؟ با اینکه دوست داشتم با تمام وجود داد بزنم به خاطر تو.

.. گفتم به خاطر هیچ کس پرسید : پس به خاطر چی زنده هستی؟

 با اینکه دلم می خواست داد بزنم به خاطر دل تو... گفتم بخاطر هیچ چیز

 پرسیدم : تو بخاطر چی زنده هستی؟ در حالیکه اشک توی چشماش جمع شده بود

 گفت:بخاطر کسی که بخاطر هیچ چیز زندست

بـــذار بـــــاور کـــنم تنــــهای تنـــهام          

 نمی خوام با کسی غیر از تو باشم

می خوام از خوابی که لحظش یه ساله         

 بـــرای دیـــدن روی تــــو بـاشـــم

اگـه تـــــو بــاشــــی و دنیـــا نـباشــــه           

می شه  با تو  هم دنیا رو حس کرد

همــــــــه دنیا بیــــاد و تــــــو نباشــی          

 دلــم دق مــی کنه با این هـــمه درد

تمــــوم زندگیــم رو زیــرو رو کـــــن           

 که بی تو دلخوشی هــام هــم گناهــه

خـــودت بـــاش و منـــو دیونــگی هام          

 فقط با تـــو دل مـــن  رو به راهــــه

بـــــذار باور کنــــم اینـــو که بــا عشق         

حقیقــت مــی شــه تو افســانه باشـــه

مــی شــه افســانه هــا رو زنــدگی کرد        

 اگه حـــق بــا منـــه دیـــوانه بــاشــه

از پنجره ی خیس چشمانم ،
به جاده های دور غربت نظر می کنم
و تو را می نگرم با کوله باری از سالهای سوگناک تنهایی ،

 با حرف های نگفته ی بسیار ونگاهی به کنج تاریک قفس که در روشنایی صمیمی آن حک شده بود:
" تو "

غربت غمناک دستهایت ر ا، به دستهای مشتاقم بسپار،
که دیریست چشم به راهِ آمدنت ، نگاهم به جاده های غبارآلود خشکیده است
از نگاه امید ناکت بگو،که در کنج دلتنگ قفس،آن سوی میله ها را غریبانه می نگریستی،
و از آسمانی بگو، که در فراق دو بال اوج پروازت ، عاشقانه ، تنها بود
آسمان خلاء یک پرواز بی پروا،
و من بی تو فصل های دلتنگی را می گذرانم

تو رفتی و ماندم تک تنها ای مسافر

با این همه درد و غمی پهنا ای مسافر

رفتی ز منم رفت همه دار و ندارم

جا ماندم به بحر همه غم ها ای مسافر

دنبال تو آیم ولی هرگز نتوان یافت

من خسته و فرسوده به صحرا ای مسافر

دستان نوازشگرت آسان ز سرم رفت

بیچاره شدم آه... به خدا ای مسافر

شاکی ز کی باشم زخودم یا که ز روزگار

که تو را گرفت از من مه زیبا ای مسافر

همه گویند که خوبان نکنند وفا هرگز

انتها دیدم و گویم بی وفا ای مسافر

تو کجایی ای مسافر فرصتی دیگر به من ده

که کنم سرمه به چشمان خاک پاها ای مسافر

شاید بتوان گفت که از داغ فراقت

تکمیل نمایم غزلم را ای مسافر

به خدا قسم که هرگز نکنم تو را فراموش

به گمان اینکه هستم قرین رویا ای مسافر

 روز جدايي بود از غم گريه کرديم تا لحظه آخر مادام گريه مي کرديم

 وقتي جدا شد از سرشانهايت من تازه فهميدم که باهم گريه مي کرديم

 اشک توراماننداشک خود پاک مي کردم که بغضمان شکست دوباره گريه کرديم

حال پشيمان نيستيم از عشق بلکه حسرت به دل که چرا کم گريه کرديم

شکايت از زمانه درچه ساعتها که سرگردان به ساز مرگ رقصيديم

گرچه رفتی از برم اما  فراموشم مکن

با غمت ای اشنا هر شب هم اغوشم مکن

همچو موج اشک از دریای چشمم با مکش

در بی خود چون حبابیخانه بر دوشم مکن

در دلم نقش هزاران داغ عشق مرده است

بیش از این در یوگ عشق خودسیه بوشم مکن

من زسوز اشتیاق تو/سرا با سوختم

باز با طوفان بی مهریتخموشم مکن

فرهاد

وه چه سرد و سوت و کور امد بهار

از زمستان هاي دو رآمد بهار

آه آه اي بلبل گم کرده راه

خون منه در چشم من از بغض آه

وه در اين غربت چه مي خواهد زمن

اين بهار بي گل بي ياسمن

آه اي زخم زمين بر دوش من

جنگل سرخ شقايق پوش من

کوهها آيينه ي آتشفشان

بين ما و آسمان صد کهکشان

شب ز شوق شمعداني سينه پر

روز از ترس پري آيينه پر

در سکوتستان هوش شاخه ها

پچ پچ گل زير گوش شاخه ها

بال باران سايه بر گل مي گشود

رزق گلدان را مقرر مي نمود

مابه سمت نامرادي مي رويم

تشنه لب وادي به وادي مي رويم

لاله ها آواز عصيان مي دهند

اسب ها درجلگه هاجان مي دهند

لاله ي اين خاک در خون پرپراست

دختر اين ايل يک چشم تراست

ميکشدمارا و مي کاهد زما

اين شب قطبي چه مي خواهد زما

خسته شدم از این عشق

خسته شدم از این عشق.از اینهمه نشستن واز عشق نوشتن

از اینهمه فکر کردن و قلم شکستن .دیگر نمیخواهم از عشق بنویسم

از احساس که نه اغازش معلوم هست و نه بایانش.

و نه امیدی برای دل بستن به ان.ورسیدن به ان

کفشهایم رامیبوشم وبیرون میروم.به صحرا

جایی میشود که با سکوتش به خدا نزدیک شد

وبا چشم دوختن به یک گل خودرو زندگی را لمس کنم

شاید بتوانم باعشق ورزیدن به ان که همیشه هستو خواهدماند

سر رشته این افکارم را قطع کنم

خدایا عشق  را دیدی چها کرد  مرا با رنج و غمها اشنا کر

شبی او را   برسیدم چو قدس  ولی با عهد و احساسم جفا کرد

همی بنداشتم  او بهترین است  ولی مجنون دیگر را صدا کرد

برای خنده اش خندیدم از شوق  برای گریه اش اشکم نوا کرد

همی  دانم  او  نامهربان  بود     مرا در قعر تنهایی رها کرد

اینجا جنگل است
این جنگل از آن من است
اسم درختانش غم است
با یاری اشکهایم
دریای میسازم
با یاری درختهایم
قایقی میسازم
من هنوز از سمت غروب
قصه امید را با تمام وجود گوش
میدهم مقصدم روشن نیست
میخواهم چون فروغ از شب بگذرم
به سمت امیدت پارو میزنم
شاید پشت دریا دستانی باشند
تا یاری دستانم باشند
قلبم چون کویری بی آب
بارها از تشنگی شکسته است
اما من دریا را
قایق را
قصه امید تو را
مدام برایش میخوانم

وقتی که دیگر نبود
من به بودنش نیازمند شدم .

وقتی که دیگررفت
من به انتظار آمدنش نشستم .

وقتی که دیگرنمی توانست مرا دوست بدارد
من او را دوست داشتم .

وقتی که او تمام کرد
من شروع کردم ...

وقتی که او تمام شد...
من آغاذ شدم .

و چه سخت است تنها متولد شدن
مثل تنها زندگی کردن است
مثل تنها مردن !!!
 

 من عشق را در تو

تو را در دل

دل را در موقع تپیدن

وتپیدن را به خاطر تو دوست دارم

من غم را در سکوت

سکوت را در شب

شب را در بستر

وبستر را برای اندیشیدن به خاطر تو دوست دارم

من بهار را به خاطر شکوفه هایش

زندگی را به خاطر زیبایی اش و زیباییش را به خاطر تو

دوست دارم

من دنیا را به خاطر خدایش

خدایی که تو را خلق کرد دوست دارم

بهت نمی گم دوسِت دارم،ولی قسم می خورم که دوسِت دارم

 بهت نمی گم هرچی که می خوای بهت می دم،

چون همه چیزم تویی نمی خوام خوابتو ببینم،

 چون توخوش ترازخوابی اگه یه روزچشمات پرِاشک شد

ودنبال یه شونه گشتی که گریه کنی،صِدام کن

 بهت قول نمی دم که ساکتت کنم ،اما منم پا به پات گریه می کنم

 اگر دنبال مجسمه سکوت می گشتی صِدام کن،

 قول می دم سکوت کنم اگه دنبال خرابه می گشتی تا نفرتتو توش خالی کنی

 ، صِدام کن چون قلبم تنهاست اگه یه روزخواستی بری قول نمیدم جلوتو بگیرم

 اما باهات میدوم اگه بیه روز خواستی بمیری قول نمی دم جلوتو بگیرم

 اما اینو بدون من قبل از تو میمیرم

براي عشق تمنا كن ولي خار نشو.

براي عشق قبول كن ولي غرورت را از دست نده.

براي عشق گريه كن ولي به كسي نگو.

براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه.

براي عشق پيمان ببند ولي پيمان نشكن.

براي عشق جان خودت رل بده ولي جان كسي را نگير.

براي عشق وصال كن ولي فرار نكن.

براي عشق زندگي كن ولي عاشقانه زندگي كن.

براي عشق بمير ولي كسي رو نكش.

براي عشق خودت باش ولي خوب باش

اگه عاشق هستی به عشقت احترام بگذار تا هميشه برایش عزيز بماني

فرقي نميكنه كي باشه و چي باشه

 حتي يك گل هم احساس داره و احساس آدم ها را درك ميكنه.

تقديم به آن مهرباني كه گفت دوست خوب بايد

 چه خصوصياتي داشته باشه

هر چند که دور از تو وه بیش دیگرانم

هر جا که روم نام تو اید به زبانم

اری بخدا بی تو نتوان زیست

نادیدن روی تو تحمل نتوانم

احوال تو از خط قشنگ تو بجویم

هر روز به راه منتظر نامه رسانم

هر جا که روم یاد تو میکند این دل

در قلب منی گرچه میان دیگرانم

عشق ورزیدن به کسی که لیاقت دوست داشتن را ندارد اسراف محبت است

محبت کن مهربانی کن اما به کسی که لیا قتش را دارد

؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

بود شمعي در غم پروانه اي

 روشن و تنها به فکر چاره اي

 شاپرک پروانه اي در فکراو

 آتشي در جان او افکنده بود

 درد پروانه ز درد شمع بود

 شمع هم از درد پروانه فروزان گشته بود

وفاي شمع را نازم كه بعد از سوختن

به صد خاكستري در دامن پروانه ميريزد

نه چون انسان كه بعد از رفتن همدم

 گل عشقش درون دامن بيگانه ميريزد

خیال انگیز و جانبرور چو بوی گل سرابایی

نداری جز تو این عیبی که می دانی چه زیبایی

مشو ان ماه حجت نیست بزم عاشقانترا

میان شاخه های گل مشو بنهان تو بیدایی

اگر مجنون میداری دل اشفته ما را

به داغ دل نشیننانرا مکن خاموش تو شیدایی

چرا بيهوده می كوشی كه بگريزی ز آغوشم

از اين سوزنده تر هرگز نخواهی يافت آغوشی

نمی ترسی، نمی ترسی، كه بنويسند نامت را

به سنگ تيره گوری، شب غمناك خاموشی

بيا دنيا نمی ارزد باين پرهيز و اين دوری

فدای لحظه ای شادی كن اين رؤيای هستی را

لبت را بر لبم بگذار كز اين ساغر پر می

چنان مستت كنم تا خود بدانی قدر مستی را

مرا افسون چشمانت ز ره برده است و می دانم

كه سرتاپا بسوز خواهشی بيمار می سوزی

دروغ است اين اگر، پس آن دو چشم رازگويت را

چرا هر لحظه بر چشم من ديوانه می دوزی

فرهاد

واشک خود را نثار کوههای خشک نه می کرد

ای کاش اواز حقیقت انقدر بر لب صمیمی بود

که برای بیان کردنش به من و تو نیاز نه بود

ای کاش دلها انقدر خالی بودند که دع ها قبل از پایان امدن دستها مستجاب می شد

ای کاش مهتاب بر کوچه هایئ تاریک شب اشنا تر بود

ای کاش بهار انقدر مهربان بودکه باغها را به دست بی رحم خزان نه می سپرد

ای کاش فریاد انقدر صدا بود مه سرعت سکوت را نه می شکست

ای کاش در فانوس غصه ها لبخندیبه معنی داغ عشق اشک گم نه می شد

وبلاخره مرگ معنی عاطفه را می فهمید

فرهاد